Twee jongens lopen me tegemoet na mijn avondwandeling en als ik mijn sleutel in de voordeur steek, staan ze plotseling naast me: "Bent u bekend met het theezakjes-ruilspel?"
De grootste staat triomfantelijk met een PC-spel van de Sims in zijn handen en spreekt in volzinnen waar ik stiekem om moet lachen. Het kleinere jongetje staat in voetbaltenue met een klein doosje in zijn handen van Villeroy en Boch. Daarin twee kleine Disneyprinsesjes van aardewerk.
Als de spelregels van het theezakjes-ruilspel aan me worden uitgelegd weet ik al snel dat ik mee doe. Ik kan iets weggeven en daarvoor iets uitkiezen, De jongens zijn na het eten allebei met een theezakje van huis gegaan en leggen me triomfantelijk uit dat ze vaak met iets heel moois thuis komen. Ik duik met mijn handen in mijn heuptasje voor mijn sleutel omdat ik binnen die oerlelijke waxinelichtjes ga pakken. Ooit gekregen, nooit gewild. De grootste jongen laat me weten dat mijn sleutel al in mijn slot hangt. Ze wachten keurig buiten en als ik terugkom wordt de buit geïnspecteerd. 'Mooi', zegt het voetballertje, 'nog in de verpakking'. Ze kijken allebei tevreden als ik zeg dat ik voor het doosje Villeroy en Boch ga. En dan stuiven ze weg, de straat op.
Binnen kijk ik nog eens goed naar het doosje in mijn hand. Ik lach om mezelf om die twee blauwe beeldjes. Wat moet ik daar nou weer mee? Toch kan ik het niet nalaten om het open te maken. Het kan straks wel in de la. Het meedoen was al leuk.
Het doosje lijkt op een kerstballenverpakking. Luxe karton met plastic venster. Daarin een plastic mal met de porseleinen figuurtjes. Als ik er eentje omhoog lift zie ik pas wat het is.
Een windklokje in de vorm van een krokus. Een belletje als een parel. Blij hang ik mijn schatten in mijn prieeltje. Mijn gedachten voeren mee op zacht getingel.
suzu mushi sounds
fly me to Shikoku
Reacties
Een reactie posten
Je reactie wordt naar mijn emailadres verzonden en komt daarom niet meteen in beeld,
Yvonne