Suchi Times

Mijn boek is uit. Het verhaal is geschreven en wordt gretig gelezen. De titel van mijn boek verraadt veel. De magie van Shikoku, pelgrim op het eiland van de 88 tempels. Wat je daar uit kunt opmaken is dat ik ooit aan een pelgrimage begon en dat die reis heeft geleid tot het uitgeven van een boek. Wat je niet kunt weten, is dat de jaren van het schrijven en publiceren avontuurlijker waren dan ik ooit had kunnen vermoeden. Wanneer mag je jezelf een schrijfster noemen? Het was mijn overtuiging dat je pas serieus tot die beroepsgroep hoorde als een uitgeverij iets in het werk zag. Het manuscript dat ik schreef werd door sommige uitgeverijen positief beoordeeld. Naast de standaardzin: ‘past niet bij ons fonds’, kreeg ik regelmatig complimenten bij mijn afwijzing. Ze zagen dus iets in mijn werk, maar wilden niet met me verder. Die weigering werd met een klein zinnetje uitgelegd: ‘commercieel niet interessant’. En daar was mijn gedrukte dikke stapel papier weer, enkelzijdig gekopieerd, in ...

Laatst las ik daar iets over. Er was weer eens een onderzoek gedaan en het bleek dat vijf minuten nietsdoen voor de moderne westerse mens een zeldzaamheid is. Ieder moment wordt de mobiele telefoon uit de zak gegrist om de tijd te doden. Wachten zonder mobieltje in de hand lokt een ontwenningsreactie uit. Er worden stresshormonen aangemaakt door het lichaam en het gevoel kan zodanig onprettig aanvoelen, dat het te vergelijken is met angst. Bij dit soort berichten heb ik de neiging mezelf aan de kant te scharen van de onderzoeker. En als zo’n onderzoek gaat over iets dat betrekking kan hebben op mezelf, denk ik dat ik me aan de gezonde kant bevind van de onderzoeksgroep. Je hoort wat je wilt horen… Vandaag moest ik er ineens weer aan denken. Dat mobieltje brandt weer steeds vaker in mijn zak. En nu doe ik het in mijn tas omdat ik naar de dierenarts ga. Voor het geval ik later aan de beurt ben, om me niet te hoeven vervelen. Op dat moment kwamen die woorden weer in me op: Vervelen is...

Twee jongens lopen me tegemoet na mijn avondwandeling en als ik mijn sleutel in de voordeur steek, staan ze plotseling naast me: "Bent u bekend met het theezakjes-ruilspel?" De grootste staat triomfantelijk met een PC-spel van de Sims in zijn handen en spreekt in volzinnen waar ik stiekem om moet lachen. Het kleinere jongetje staat in voetbaltenue met een klein doosje in zijn handen van Villeroy en Boch.  Daarin twee kleine Disneyprinsesjes van aardewerk.  Als de spelregels van het theezakjes-ruilspel aan me worden uitgelegd weet ik al snel dat ik mee doe. Ik kan iets weggeven en daarvoor iets uitkiezen, De jongens zijn na het eten allebei met een theezakje van huis gegaan en leggen me triomfantelijk uit dat ze vaak met iets heel moois thuis komen. Ik duik met mijn handen in mijn heuptasje voor mijn sleutel omdat ik binnen die oerlelijke  waxinelichtjes ga pakken. Ooit gekregen, nooit gewild. De grootste jongen laat me weten dat mijn sleutel al in mijn slot hang...

Een week na de uitvaart zijn we met zijn vieren het landhuis doorgegaan. We hebben zonder gekibbel spullen uitgezocht waaraan we verknocht waren en er is een inventarislijst voor de taxateur opgesteld. In de middag ben ik naar het Hoeske gelopen en ik heb daar een vluchtige blik in geworpen om te zien wat mijn vader en tantes al dachten. Van de dakgoot hing een overdaad aan groen. Binnen stond niet heel veel meer. Een bureautje en een stoel. De ramen moesten nodig open om de boel wat te luchten. Papa en zijn zusters hoefden het niet eens te zien. “Dat komt wel Nini, als het huis verkocht is”, zei mijn vader. Die avond denk ik aan zomers bij oma. Logeren op het bloeiende landgoed. De stapkeien tot achterin volgen om te kijken waar zij schreef. Erheen hinkelen voor een avontuur. Slapen onder sterrenstof, want zoals oma zei: “verhalen komen uit de hemel gedwarreld”. Ze had Kelle daar ooit gevonden. Het kraaienjong uit de druivenrank lag meer dood dan levend achter het Hoeske. Weken late...

Villa Taghazout, groenblauw aanrollend water dat ik hoor zodra ik mijn balkondeuren open. Derde verdieping, derde nacht en mijn derde yogales voor me. Maar dat gaat niet weet ik al. "I am blessed, of hoe zeg je dat in het Engels?", vroeg ik net aan Bibi, een van de vele alleenreizenden in deze kakelbonte villa. Ze had me meegevraagd om een muntthee te gaan drinken bij Dinausaur. Wel zonder suiker, want anders wordt het geserveerd met een suikerklont erin. Nu ligt ie ernaast en zo weet ik wat ik aan calorieën ben misgelopen: vijf doorsnee klontjes. Het wisselgeld van deze bestelling werd me later op de toonbank overigens niet in mijn hand teruggegeven, maar bovenop de schaal suiker neergelegd. Ik moest de twee verkreukelde briefjes van 20 Dirham er zelf afpakken en gladstrijken. Ik ben in Marokko. Het terras van tien bij tien werd omringd met een yucca- en cactusstrook en het zag er verzorgd uit. Een tuinman met lang durende sigaret tussen zijn mondhoek was va...