Suchi Times

Ruimte De vorige winter is voor mij in een waas gehuld. Ten tijde van de boekpresentatie van Tokiko lag de wereld volledig stil. Boekhandels waren gesloten en bioscopen gingen dicht: de coronapandemie hield de wereld in zijn greep. Voor mij persoonlijk kwam er een crisis bovenop: capsulitis adhaesiva . In de volksmond frozen shoulder . Neem van mij aan dat dit woord niets zegt. Het niet kunnen bewegen van de schouder is één. De allesomvattende pijn is het serieuze probleem. De zwaartekracht maakte dat wandelen al zeer deed: bij elke stap een pijnscheut in het bovenlijf. Verdoven was de enige optie: tien pijnstillers overdag en THC voor de nacht. In de zomer begon het beter te gaan; de pijn zwakte af. En met hulp van fysiotherapie ging ik langzaam vooruit. Maar ik werd vreselijk somber van het koele natte weer. Veel grenzen gingen open en die van Japan bleef potdicht*. En hoe meer ik daar bij stilstond, hoe vervelender dat voor me werd. Ik begon met opruimen. Niet zomaar een beetje...

Deze maand waren mijn zoon en ik twee weken in China. Ik was daar om research te doen voor mijn nieuwe boek, een biografie over de moeder van mijn Japanse vriend. Zij leeft niet meer, maar heeft prachtige memo's achtergelaten... Zij was net als ik ooit onderwijzeres en wilde graag een boek schrijven over haar leven. Dat ik dat nu kan gaan doen beschouw ik als een groot voorrecht. Haar leven is namelijk onvoorstelbaar bijzonder geweest. Zij is geboren in het gezin van een rijke Japanse zakenman, maar als baby weggegeven aan een geisha. De welvarende zakenman deed goede zaken in een Chinese havenstad ver weg van zijn geboorteland Japan. Die stad is Qingdao en kent een woelige geschiedenis. In het begin van de twintigste eeuw was het in handen van onze oosterburen, die er het wereldberoemde Tsingtao bier brouwden. Na de Eerste Wereldoorlog werd de provincie Shandong bij het verdrag van Versailles aan Japan overgedragen. Vanaf 1918 woonden er 20.000 Japanners in Tsingtao en va...

Afgelopen zomer snuffelde ik rond op de website van een reisboekenwinkel en ik vond een grote verscheidenheid aan boeken over Japan. Tussen vele bekende titels dook een nog te verschijnen exemplaar op: Japans boeddhisme door Henny van der Veere. De schrijver van het boek is Japanoloog en opgeleid als priester in de Shingon-school. Een reservering was snel gedaan en enige maanden later verscheen het boek met een andere cover dan aangekondigd. Was eerst nog gekozen voor het grote Japanse Boeddha standbeeld uit Kamakura met roze kersenbloesem op de voorgrond, nu sierde Shūgyō Daishi de voorkant, met een donkerrode band met de titel over het groen van een pijnboom. Die minder frivole foto geeft de toon aan die ik in dit boek vond. Het is geen luchtig boek, maar een boek ter verdieping voor de lezer die meer wil weten over Japan. Voor mij bood het boek een welkome kennisuitbreiding; het gaf antwoorden op vragen die ik al jaren had. Drie jaar geleden liep ik, net zoals Henny van der Ve...

Rinkelende belletjes en een grote grijnzende kerstman die met een gouden zweep de rendieren aanspoort. Het scherm op het hoogste gebouw zendt onafgebroken reclames uit. ‘Ho ho ho’, hoort iedereen op het drukke kruispunt waar honderden mensen oversteken. Netjes en in gelijke tred over de vijf zebrapaden in dit door stoplichten geregisseerde stukje stad. De witte wolkenpartij boven de mensenmassa dijt uit, bolt op en pakt zich samen. De voetgangers kijken zonder uitzondering vooruit. Naar het groene licht dat hen verder brengt, naar een volgende afspraak of ander stadsdeel, de aanloop naar kerstavond. Het donker valt vroeg in. Op het middelste zebrapad loopt een jongen. Een donkerblauwe dekbedjas met een gezicht verstopt in de zilverbonte kraag. Zijn donkere ogen volgen de voeten voor hem. Hij sloft in de richting van de neonreclame waar de kerstman het beeld uit rijdt naar verten vol sneeuw. In de meute stevent een babbelend meisje aan een vrouwenhand op hem af. Ze moet kiezen of ze h...

Nu de kinderen groter worden, nemen de huisdieren de schone taak over om ons te vertederen. Tika is de benjamin van de familie. Ze is de derde hond van mijn zus; een Rhodesian Ridgeback . De eerste Ridgeback in de familie, kwam zoals de soortnaam al aangeeft uit Afrika. Oorspronkelijk zijn het leeuwenjagers en ze zijn atletisch en gespierd zodat ze goed uitgerust waren om de jagers te helpen bij de jacht op de koningen uit ons dierenrijk. De kortharige vacht is bruin van kleur en over de rug loopt een streep tegendraadse haartjes die grappig aanvoelt en eruitziet als een rits. Tika is op dit moment aanhaliger dan normaal. Ze kijkt lodderig uit haar ogen en als je haar aan wilt lijnen na een wandeling, blijft ze mooier stilstaan dan anders en kijkt dan met de bruine ogen wat dromerig naar de wolken. Als ze het klikje van de riem hoort knippert ze even en kijkt ze je aan. Is ze drachtig? Al sinds de zomervakantie kijkt Maureen uit naar de dag waarop Tika loops wordt. Haar gezi...

Via de 'club van echte lezers' van uitgeverij Atlas Contact kwam ik al in het bezit van het in september verwachte boek van Carolijn Visser. Toen de dikke proefdruk vrijdag door mijn brievenbus werd geperst, scheurde ik gelijk de envelop open. Die foto op de kaft. Ouderwetse snoetjes van twee serieuze kinderen, een westerse vrouw en een Aziaat. De lachende vrouw moet Selma zijn. Carolijn Visser heeft de twee kinderen van deze foto in 2008 ontmoet bij een van haar lezingen. Zij waren inmiddels ongeveer 60 jaar en vertelden over hun Nederlandse moeder Selma, die in 1950 had besloten hun Chinese vader te volgen naar zijn vaderland. In de jaren die volgden schreef Selma brieven naar hun opa in Nederland en deze openhartige beschrijvingen van het gezinsleven in China ten tijde van de Grote Sprong Voorwaarts en de Culturele Revolutie,  vormen de basis van dit boek. Ik las het in een paar dagen uit. De ondertitel van Selma is 'Aan Hitler ontsnapt, gevangene van Mao'...

'Als je je aandacht naar binnen kunt richten, kom je van alles tegen. Wanneer je daar naar leert luisteren, zul je merken dat wat er binnen gebeurt, ook buiten jou plaatsvindt, in de wereld om je heen' Hoe moeilijk is het om te verwoorden wat mijn yoga-juf vanmorgen bij de meditatie zei, maar dit was de strekking. Bij deze Iyengar yoga-docent ben ik nu al drie jaar aan het oefenen. Elke keer kom ik een stukje verder in mijn fysieke houdingen, maar daarnaast word ik mij steeds meer bewust van mijn levenshouding. Deze yoga-docent heeft een bijzondere manier van lesgeven. Ze is rustig, geconcentreerd, strikt en streng. Haar aanwijzingen zijn zo precies dat je er achterdochtig van wordt. Wanneer je in een bepaalde houding een beetje gaat smokkelen omdat je een pijntje voelt, komt ze nog geen seconde later met een aanwijzing om het wel vol te houden. En ook in de meditatie kan ze precies zoveel zeggen als nodig is om het prettig te blijven vinden. Ik weet zeker dat zij een grote ...