Doorgaan naar hoofdcontent

De Amerikaanse prinses

Met een zucht lees ik de laatste zin van de epiloog, want ik wil niet dat het boek uit is: 

Frisse lucht stroomde die dag door de hoge ramen en de openslaande balkondeuren de Blauwe Kamer binnen. De vaal geworden gordijnen wiegden in de zeewind. Het stof woei op en daarmee vervlogen alle dromen,
pijn en herinneringen van Allene – de zee over, de wereld in. 

Gelukkig volgt nog een persoonlijke noot van de schrijfsterAnnejet van der Zijl vertelt over de middag 
waarop ze wist dat ze dit boek ging schrijvenDe wens was er al. Een boek over een oude vrouw in een huis 
aan zee, die terug kijkt op haar leven. De hoofdpersoon diende zich als vanzelf aan toen Annejet in het huis 
aan de Middellandse Zee  stond, in het kader van research voor een boek over prins Bernard
Dbijzondere Allene Tew (geboren in 1872 in St. James' town, nét onder de grens met Canada) had dit huis op de Cap - d'Ail gekocht aan het begin van de zestiger jaren. Hoe ze als meisje in een stalhouderij opgroeide 
en uiteindelijk genoeg geld bezat om zo'n idyllisch gelegen vakantiehuis te kopenlees je in 
De Amerikaanse prinses. 

Een boek met een kaart van de Verenigde staten aan de binnenkant van de kaftVerderop een stamboom
met namen die je in eerste instantie achteloos bekijkt omdat het begin lonkt. Maar als je verder leest
blijken die namen stuk voor stuk bij mensen te horen die je voor je zietAls verrassing stuit je dan ook nog op een fotokaterndat nog niet opviel omdat het perfect in de boekband zit. 

Het igeen sprookjejuist verre van dat. Maar mijn facinaties krijgen ruimte bij het lezen van dit boek. Op dezelfde manier als toen ik kind was en gebiologeerd het leven van prinses Stéphanie van Monaco volgde.
Haar vader een vorst, haar moeder een actrice, die  mooi was en op een dag een ravijn in reed 
vanaf een kronkelweg aan zee. Huiveringwekkende romantiek. Later deed Stéphanie aan schoonspringen 
en hoe de hoog uitgesneden badpakken om haar stoerebruine lijf zaten; dat wilde ik ook. Later trouwde ze met een circusbaronElementen uit haar leven raakten me. Diezelfde elementen zie ik in het leven 
van Allene Tew.

Allene komt op plekken in de wereldomdat ze een ijzeren wil heeft en het vermogen bezit altijd en
overal het beste van te makenZe is slim en creatiefZe bezit een passie voor het leven en voor het zien van de mooie dingen van het leven. Hoeveel weerstand en verdriet er ook is. De rijkdom viel haar toe... Het vermogen om gelukkig te zijn zat in haar zelf. 

Lezen dat boek! 
Al gelezen? Net zo mooi in hetzelfde genre: De haas met de amberkleurige ogen van Edmund de Waal


Reacties

Populaire posts van deze blog

Japans boeddhisme

Afgelopen zomer snuffelde ik rond op de website van een reisboekenwinkel en ik vond een grote verscheidenheid aan boeken over Japan. Tussen vele bekende titels dook een nog te verschijnen exemplaar op: Japans boeddhisme door Henny van der Veere. De schrijver van het boek is Japanoloog en opgeleid als priester in de Shingon-school. Een reservering was snel gedaan en enige maanden later verscheen het boek met een andere cover dan aangekondigd. Was eerst nog gekozen voor het grote Japanse Boeddha standbeeld uit Kamakura met roze kersenbloesem op de voorgrond, nu sierde Shūgyō Daishi de voorkant, met een donkerrode band met de titel over het groen van een pijnboom. Die minder frivole foto geeft de toon aan die ik in dit boek vond. Het is geen luchtig boek, maar een boek ter verdieping voor de lezer die meer wil weten over Japan. Voor mij bood het boek een welkome kennisuitbreiding; het gaf antwoorden op vragen die ik al jaren had. Drie jaar geleden liep ik, net zoals Henny van der Ve...

Doe wat je wilt en alles komt goed

Elke dag hoor ik ‘ik ga douchen’ en ‘ik ga boven’.  Waarom is dat laatste niet goed? Het is immers: ‘I go upstairs’?  Het zijn kleine dingen die me opvallen, omdat mijn gastzoon Nederlands leert. Zal ik er iets van zeggen of niet? Het is al heel fijn dat Haruto aangeeft dát hij naar boven gaat, want dat heb ik hem moeten leren. Dat het netjes is als je af en toe iets zegt. Zeker als je naar boven of naar buiten gaat. Ik vraag me af waarom Haruto zich zo muisstil door ons huis begeeft. Is de manier waarop je ruimte inneemt cultuurbepaald? Ik denk van wel. Ik ben goed in observeren. In mijn tijd op de pedagogische academie was dat een ‘vak’. We kregen leerling-observatie-opdrachten mee op stage. Heerlijk vond ik het om bepaald gedrag te turven vanuit een stoel achterin de klas. Je kunt daar zoveel informatie uit halen. Het is een tweede natuur geworden. In elke cultuur kennen we gewenst en ongewenst gedrag. Iedere opvoeder weet dat je gewenst gedrag kunt stimuleren en dat je...

Qingdao

Deze maand waren mijn zoon en ik twee weken in China. Ik was daar om research te doen voor mijn nieuwe boek, een biografie over de moeder van mijn Japanse vriend. Zij leeft niet meer, maar heeft prachtige memo's achtergelaten... Zij was net als ik ooit onderwijzeres en wilde graag een boek schrijven over haar leven. Dat ik dat nu kan gaan doen beschouw ik als een groot voorrecht. Haar leven is namelijk onvoorstelbaar bijzonder geweest. Zij is geboren in het gezin van een rijke Japanse zakenman, maar als baby weggegeven aan een geisha. De welvarende zakenman deed goede zaken in een Chinese havenstad ver weg van zijn geboorteland Japan. Die stad is Qingdao en kent een woelige geschiedenis. In het begin van de twintigste eeuw was het in handen van onze oosterburen, die er het wereldberoemde Tsingtao bier brouwden. Na de Eerste Wereldoorlog werd de provincie Shandong bij het verdrag van Versailles aan Japan overgedragen. Vanaf 1918 woonden er 20.000 Japanners in Tsingtao en va...